Temat oglądania przez dzieci telewizji, korzystania z komputerów, tabletów czy telefonów oraz nieograniczony dostęp do internetu to tematy, które poruszane były nie raz we wszelkich mediach, poradnikach czy publikacjach naukowych. Jedno uważają, że to ogromne zło i dziecku należy całkowicie odciąć możliwość dostępu do tych „dzieł szatana” inni nie widzą w tym nic złego i pozwalają dziecku korzystać do woli ze współczesnej techniki. Są jednak rozwiązania, ku których zwraca się większość rodziców, czyli wypośrodkowanie tych skrajnie odmiennych postaw. Właśnie złotego środka w wychowaniu dzieci w dobie cyfryzacji poszukuje Yalda T. Uhls i odpowiada na wiele nurtujących nas pytań.
Udowodniono, że nawet jeśli dzieci oglądają nieodpowiednie treści w młodszym wieku, ich wybory co do repertuaru nie mają wpływu na ich zachowanie. Co istotne, pomimo zmian w mediowym krajobrazie zachowania uczniów szkół średnich są bardziej poprawne niż kiedyś.
No nie wiem. Znacie takie powiedzenie „czym skorupka za młodu…”? Myślę, że raczej to my rodzice bardziej świadomie podchodzimy do wychowania. Twórcy programów dla dzieci i nastolatków również przejmują się wszelkimi badaniami związanymi z wychowaniem i edukacją, więc i programy telewizyjne oraz bajki ulegają zmianie.
Idąc tokiem rozumowania autorki można by stwierdzić, że choćby dziecko oglądało programy pełne agresji, przemocy i seksu to nie będzie to miało żadnego wpływu na jego zachowanie, psychikę i przyszłe życie. Bzdura!
Istnieje wiele metod i strategii, nie ma jednego „słusznego” wyboru. Powinieneś poświęcić nieco czasu i zastanowić się, jakie podejście będzie dla ciebie najodpowiedniejsze.
Obecnie panuje swego rodzaju moda na unikanie dawania rad. Kiedyś wszelkie poradniki podawały nam rodzicom na tacy gotowe rozwiązanie i określone metody wychowawcze. Teraz wszędzie słyszymy: Rób jak uważasz. Każde dziecko jest inne. Obie te postawy to dwie skrajności, które tak naprawdę wprowadzają więcej zamętu niż dobrego. Może za kilka lat ktoś w końcu wpadnie na to, żeby łączyć ze sobą umiejętnie obie te metody, a nie je wykluczać.
Nie czuj się winny, jeśli twoje dziecko poświęca mediom więcej czasu, niż chciałbyś się do tego przyznać (albo jeśli dotyczy to ciebie samego).
Jeszcze lepiej! Dziecko ogląda tyle tv, korzysta tyle z telefonu lub komputera w jakim stopniu mu pozwolisz. Czuj się winny, jeśli zamiast wyjść na spacer lub pobawić się na podwórku Twoje dziecko gnije przed tv. Czuj się winny rodzicu, że zamiast poświęcić trochę czasu swojemu dziecku, idziesz na łatwiznę.
To by było tyle odnośnie krytyki tej książki. Cytowane fragmenty to podsumowania podkreślane w początkowej części książki. Nie jest to jednak lektura zła czy też taka, na którą nie warto poświęcić czasu. Są bowiem również jej dobre strony.
To, co jest obecne w otoczeniu dziecka w 1. roku jego życia, będzie podstawą dla mechanizmu uczenia się ze świata społecznego i ludzkich interakcji.
Z tym zgodzimy się pewnie wszyscy. Pierwsze kilkanaście miesięcy życia dziecka to wyjątkowy czas, w którym dziecko rozwija się w trybie błyskawicznym. To właśnie wtedy kształtują się podstawowe umiejętności związane z rozwojem fizycznym i psychicznym małego człowieka.
W 1. roku życia dzieci potrzebują bezpośrednio oglądać twarze i słuchać żywego języka, szczególnie istotne jest zatem maksymalizowanie interakcji z nimi. Z punktu widzenia procesu uczenia się dla dzieci poniżej 3. roku życia świat rzeczywisty stanowi lepsze źródło wiedzy niż ekran. Oglądanie filmów powinno być ograniczone, zwłaszcza jeśli przeszkadza uczyć się ze świata rzeczywistego.
Tu zgadzam się z autorką poradnika w 100%. Nic nie zastąpi dziecku aktywności w świecie rzeczywistym. Oglądanie zwierząt w tv i na żywo to coś całkowicie innego. Oli pierwszy kontakt z bajkami w tv mia w wieku około roczku i do dziś od czasu do czasu je ogląda. Są one jednak dostosowane do jego wieku i ograniczany czas, który spędza przy ich oglądaniu.
Podsumowując: W pewnych kwestiach nie zgadzam się z autorką książki i wyraźnie je Wam tu wskazałam. Jednak mimo to warto przeczytać ten poradnik. Jest pełen przykładów, wyników badań i statystyk. Pokazuje kwestie związane w cyfryzacją naszego życia od strony naukowej/teoretycznej. My sami jesteśmy wręcz uzależnieni od telefonów i komputerów. Nasze dzieci nas naśladują, więc nic dziwnego, że je też ciągnie do wszelakich nowinek technicznych. Ważne jest jednak aby nie przesadzić w żadną stronę. Odcięcie dziecka od osiągnięć techniki wykluczy je społecznie i zrobi z niego swego rodzaju odmieńca, podobnie jak pozwalanie na zatracenie się w wirtualnym świecie. Należy kontrolować cyfrowe życie dziecka i jak podpowiada nam Yalda T.Uhls zwracać uwagę czy nie spada aktywność dziecka w świecie rzeczywistym. Sieć ma być dodatkiem i uzupełnieniem świata rzeczywistego, a nie go zastępować.
