Astrid Lindgren – Dziennik z lat wojny 1939-1945.

Książki opisujące rzeczywistość jaka miała miejsce w czasie II wojny światowej czytałam już będąc w gimnazjum. Nikt mnie do tego nie zmuszał ani nie zachęcał. Po prostu chciałam. Owszem nie są to lekkie i przyjemne lektury. Za to poruszają dogłębnie, budują świadomość i są przestrogą dla nas wszystkich. Czytając opisy i wspomnienia ludzi z tamtych czasów nie raz nie mogłam powstrzymać łez. Czułam wściekłość, bezradność i strach. Nie żyłam w czasach wojny i obym nigdy tego nie doświadczyła. Astrid Lindgren zanim napisała swoje, wszystkim nam znane, publikacje dla dzieci stworzyła niezwykły dziennik opisujący cały przebieg II wojny światowej. To zdecydowanie książka, którą warto przeczytać bez względu na narodowość czy płeć czytelnika.

Wojna oczami kobiety, żony, matki. W tamtych i obecnych czasach zapewne nikt by się nie spodziewał, że „zwykła” kobieta w obliczu wojny spontanicznie z dnia na dzień zacznie pisać dziennik opisujący wszystkie zdarzenia związane z działaniami wojennymi, który rozrośnie się na przestrzeni lat 1939-1945 aż do 17 tomów. Po latach dzięki jej córce dzienniki te ujrzały światło dzienne. Idealnie wręcz zachowane, spakowane w koszu na bieliznę, czekały na swój czas i ujrzały światło dzienne.

Nie jest to zwykły kobiecy dziennik. Poza takimi zapisami jak zapasy, które starała się zrobić Astrid Lindgren obawiając się, że wojna tak szybko nie minie, nie brakuje to rzeczowych opisów działań wojennych, wycinków z gazet, opisów sytuacji na różnych frontach. To aż zaskakujące jak Astrid Lindgren potrafiła trafnie oceniać wojenna rzeczywistość, jak dokładnie notowała każdy szczegół, każdą walkę, każde istotne wystąpienie polityków. Czy przeszłoby mi choćby przez myśl, w obliczu wojny, pisanie dziennika? Raczej nie. Za to ona już wtedy była wielką pisarką i dzięki temu dziś możemy przenieść się wraz z nią do tamtych czasów.

Ktoś powie: Po co do tego wracać? Wojna była straszna i należy o niej zapomnieć! O nie! Z tym się nie zgodzę. Świadomość i pamięć tamtych dni być może pozwoli nam ludziom się kiedyś opamiętać i nie dopuścić do kolejnej wojny światowej. Może nam się wydawać, że to już było, minęło, że nas nie dotyczy i dotyczyć nie będzie. Warto jednak mieć świadomość tego, że od nas, zwykłych ludzi, naprawdę niewiele zależy, a oszołomów wśród współczesnych „władców” nie brakuje. Rządzący dbają o swoje interesy a my jesteśmy tylko pionkami w grze. Tak jak po cichu oddano Ukrainę, że nie wszcząć wojny, tak kiedyś po cichu świat może oddać inny kraj wielkiemu mocarstwu.

Zachęcam Was do sięgnięcia po tę książkę. Naprawdę warto ją przeczytać. Już nastolatkowie mogą zagłębić się w tę lekturę i zrozumieć, że to, co mają, mogą bardzo szybko stracić, powinni więc doceniać wszystko, jedzenie, ubranie, dach nad głową. Wiem, że jeśli ktoś tego nie stracił albo nie miał przez choćby jakiś czas nie zrozumie jak można być głodnym czy nie mieszkać w ciepłym domu. Warto jednak posłuchać tej historii opowiadanej przez Astrid Lindgren i zapamiętać tę lekcję życia na zawsze.

„Świat zostanie w końcu tak przepełniony nienawiścią, że wszyscy się nią udławimy. Myślę, że cały świat objęty jest karą Bożą.”